Yalnızlığım…
İçimde bir yalnızlık var bir türlü sıyırıp atamadığım. Üstüne bedenimi giydirmişler sanki sıkı sıkı.
Pınar Özgen yazdı..
İçimde bir yalnızlık var bir türlü sıyırıp atamadığım. Üstüne bedenimi giydirmişler sanki sıkı sıkı. Kemer olmuş ruhumun son deliği de açılmış, soluğumu kesercesine sıkıyor artık. Nefessiz kalıyorum…Çırpınışlarım nafile karanlıklar içinde. Göz gözü görmez aydınlıklar sarmışken etrafımı, karanlıkta fark edilmeyi beklemek bile saçma. Benliğimi sarmış yalnızlığım ve yalnızlığımı sarmış bedenim haykırsa da, yansa da onu ne duyan ne de gören olacak bundan sonra. Yok olup gideceğiz sarılmışken birbirimize. Geride bir hatıra dahi bırakmadan adımızı bile sildireceğiz bu satırlardan. Bir gün dönüp de arkasına bakamayacak geleceğimiz. Çünkü biz hiçbir zaman var olmamış olacağız.
Gideceğim bu ezilen topraklardan. Beni bekleyen bambaşka bir diyar var bulutların ötesinde. Orada karşılaşacağım şey ne bilmiyorum. Belki mutluluk, bir ihtimal de ölüm kucaklar bedenimi. Ama ruhum rahat bırakılacak sonsuza dek. Yaşam denilen silahın açtığı yaralar kapanacak o zaman. Ve yalnızlığım ebediyen bensiz kalacak.
kendimi dinler gibi oldum okurken gerçekten çok güzel ve içten. Evet…gerçekten Bir gün benimde yalnızlığım bensiz kalacak ve belki o zaman bu tarifsiz sıkıntıyı çeken kalp huzur bulacak…